من اگه عشق و شناختم پاي صحبت چشات بود

من اگه قافيه باختم   تو رديف نفسات بود

مگه من بي تو مي تونم حتي يك نفس بمونم

به خدا تنهايي سخته    يكمم من  مهربونم

مي دوني خيلي ديوونم رفتي تو من باز مي مونم

واسه چشمات واسه دستات غزل تازه مي خونم

ميدونم رفتي از اينجا    دنبال يه لقمه فردا

دل وامونده نمي خواد بشنوه كه نيستي اينجا

تيكه هاي قلبم و باز نسپاري به دست موجا

آخه چسبيدن به يادت وقتي مي بريدي از ما

خوش به حال اون كه داري سرروشونه هاش

ميذاري

كور بشه چشم  حسودا    اينم از من  يادگاري

اينم ۲ تا شعر از ۲ نوع

.............................

چه ازدحام  بلنديست موج گيسويت

چه  اتكاي   لطيفيست  تار بازويت

مشوش است جهان ودراو نمي گنجد

سكون  ساحل آغوش  در شب مويت

به بند ميكشداين سرزمين هوشياري

كمند  سركش   جغرافياي   ابرويت

دلم به ناز عدم خفته بود و عشق نبود

چه فتنه ها كه بر انگيخت چشم جادويت

بتا روايت ما عاشقي است در همه حال

دوام ذكرك روحي   طواف ما رويت

...............................

چه ساده فراموش مي كنند

           عابران سايه درخت را

     و چه بي رحم است بهار

                         دير مي آيد و

                                    زود ميگذرد

                 درخت ميماند و تنهايي خزان

                                                     نه!

                         بهار هيچ گاه تنها نمي ماند

                         همواره

                        شكوفه اي نو

                            جوانه اي نو

                              سرزميني نو...

                        چه بي رحم است بهار

                        چه بي رحمند چشمانت

                        چه بي رحم است زندگي...

   فرزندان زمين

             بهار را ياد كنيد

      شايد مرهمي باشد

                عرياني ساقه را

         ويا تسكيني

                  فراق برگ را....

لحظه ها 

    طناب فراموشي را

        بر گردن نحيف خاطرات ميفشارد

   وآفتاب

       غريبي ميكند

                 با آغوشم

    آري

         تو نيستي!

        چقدر اين خانه غريب است

                   چقدر ثانيه سخت است

                             بي سكوت صدايت!

    غريبانه

      غروب خواهم كرد

                    با ياد چشمانت

                              آه چشمانت!

          آنجا كه شب در صبح طلوع ميكند

             هنوز خاطره نفس ميكشد

             شايد فردا

                       آفتاب مهربان تر باشد

من از لبخند بيزارم

      واز اين استخوان در گلو مانده

          واز اين روز هاي مبهم بي آرزو مانده

مرا سوداي  فردايي نخواهد بود

     من از امروز خود هم سخت بيزارم

مرا اين تكه هاي شب

                  به هم پيوسته ميدارد

        من از خورشيد

               از هر روز تازه

                        سخت بيزارم

شما اي استخوان هاي بهم پيوسته ي باريك

                                        نامم را نمي دانيد

من از عصر بهارانم

         سرود سبز بارانم

ولي افسوس...

         در كنج جمود خانه زندانم

من از لبخند بيزارم

  و از اين استخوان هاي بهم پيوسته ي باريك

                                              نامش من

                 من از خود نيز بي تو

                                سخت بيزارم       

   و شبها  شاهد  بودند

   كه  چگونه   ان...ت...ظار

   چکه چکه  هجی  می شد

     در  ترنم  چشمانم... 

جاي سر بروي سينه     معني

عشقم همينه

كه يه شب غمت بيادو   رو سر

دلم بشينه

 تونگات چه دلنشینه رنگ

چشمات چه شیرینه

 نمی خوام هیچکی تو دنیا 

حتی

چشماتو ببینه

دل من پر از نیازه   ولی درد من

یه رازه

آخه من چه جوری باشم با

اونی

که بهترینه

تو غزل  غزل  نشستی    کمر 

دلو شکستی

بعدم عاشقت شدم من قسمت

من

میگن اینه

تو چشات یه کاسه نوره  بساط

عاشقی جوره

تو میخندی  من میمیرم    آخر

غزل

همینه

تب دار جذبه تماشایت

      چه بگوید بجز

     هزیان چشمهایت...!

روز های بی کسی عطر تنت

می وزد در اضطراب دیدنت

آیه های بی قراری  شعر آب

می چکد درسوره های بودنت

میکشدجان را به اضمحلال تن

چشم های  روشن  افسونگرت

ترد ترد  پیکرت رسوا  شوند

در هبوط  لحظه ی  پیراهنت

 ماهی سرخ من و تنگ بلور

 آبشار    گیسوان    روشنت

مسیحا رفتنت   تقدیر  گشته

که شام آخرت تصویر گشته

و لحن بوسه ات وقت جدایی

به جان خسته ام زنجیر گشته

به جرم روزهای بی تو بودن

تمام  بودنم   تکفیر   گشته

                      تمام  خاطرات  با تو بودن

درون سینه ام تکثیر گشته

دراین شبهای تلخ بی وفایی

                     سراب دیدنت  تقطیر  گشته

                     شب ابری  من تنها   کجایی

عجب این آسمان دلگیرگشته

  نگاهت...

  آغاز بی رحمانه ترین انهدام تاریخ بود

   در جغرافیای چشمانت

      قال کن

                       فیکون...!